DE WERELD NU

Het resocialiseren van pedoseksuelen

zeden, pedoseksuelen, Kinderlokkers 4

Het resocialiseren van pedoseksuelen klinkt als een heel mooi streven, maar de praktijk is vaak minder positief. Wat krijgt de prioriteit?

Raoul Du Pré wilde indertijd pedoseksuelen resocialiseren, omdat hij meende dat het niet hielp om ze buiten de gemeenschap te sluiten.

Aan die opvatting kleven twee gebreken. Het eerste is dat buitensluiten wel helpt. Misschien niet voor de pedoseksueel in kwestie maar de buurten, die zo’n man niet toelaten, worden daardoor wel degelijk veiliger voor kinderen.

Het tweede is dat niet helemaal duidelijk wat mensen, inclusief Raoul du Pré, met pedoseksuelen bedoelen. Het maakt nogal wat uit of je daarbij het oog hebt op kleuterleiders die het met hun kleuters doen of over een jonge vent van wie het vriendinnetje een jaartje jonger is. Ik ga er van uit dat hier seksuele relaties van volwassenen met seksueel nog niet ontwikkelde kinderen worden bedoeld.

Strafrecht heeft tot doel duidelijk te maken dat de samenleving niet met zich laat spotten en dat belangrijke normen worden gehandhaafd. De samenleving ziet dan dat de norm nog bestaat en de samenleving spoort de potentiële kinderlokkers spontaan aan om van voornemens in die richting af te zien, op straffe van uitsluiting. Dat werkt in veel meer gevallen dan Du Pré vermoedt. Het is bijvoorbeeld niet onwaarschijnlijk dat de schrijver van Alice in Wonderland een pedoseksueel was maar een die zich zijn leven lang keurig gedragen heeft, voor zover we weten.

Neem een voorbeeld in de andere richting. Justitie vervolgt al tientallen jaren geen fietsendieven meer. De norm om geen fietsen te stelen is intussen vervaagd en gezakt tot het niveau van asociaal gedrag en voor minder socialen dus tot aanvaardbaar gedrag. Zoiets als tegenwoordig tasjes roven in kringen van Marokkanen geldt als iets dat misschien licht asociaal is maar dat gelegitimeerd wordt door de nederzettingen politiek van Israël.

Hang een paar fietsendieven op en U zult zien hoe snel die norm ‘gij zult geen fietsen stelen’ weer springlevend is. Ophangen heeft dan weer andere consequenties voor de samenleving die we liever niet willen, maar bij wijze van voorbeeld.

De idee dat het bij het strafrecht om de dader gaat, daar zouden we eens van af moeten zien te raken. Het gaat om de samenleving. Wat er met daders gebeurt is van secundair belang. We weten trouwens allemaal dat het straffen en daarna de reclassering alleen in uitzonderlijke gevallen invloed heeft op de recidive.

Uit een oogpunt van effectiviteit en kostenbesparing zouden we het beste kunnen volstaan met korte gevangenisstraffen, maar wel zo streng mogelijk. Donkere kerkers, vastgeketend, water en brood, isoleercellen, middeleeuws als het ware. Na een paar maanden weer op straat maar wel altijd een forse schadevergoeding vast stellen voor benadeelden, te verhalen op de dader en diens uitkeringen, desnoods op familieleden in rechte lijn en tweede graad van de zijlinie. Bij hele ernstige misdrijven verbeurd verklaring van Nederlanderschap en verbanning na het uitzitten van de straf. Een gezamenlijk Europees verbanningsoord zou daarvoor een noodzakelijke faciliteit zijn. Ergens in de poolcirkel bijvoorbeeld of in de Marokkaanse Sahara.

Maar pedoseksuelen kun je daar niet heen sturen want die redden het nu eenmaal niet tussen andere criminelen.


Dit artikel over het resocialiseren van pedoseksuelen verscheen eerder op het Blog van Toon Kasdorp

4 reacties

  1. BegrensEuropa! schreef:

    Kasdorp, jurist, doet een poging het onderscheid aan te geven tussen toegeeflijkheid en roekeloosheid in geval van het Nederlands strafrecht, dat zich zijns inziens op een hellend vlak bevindt. Fietsendiefstal wordt al zo lang ik mij kan heugen niet actief door de politie onderzocht. Tasjesdiefstal door ‘jongeren’ lijkt ook steeds vaker door de vingers te worden gezien. Strafrecht dat ook werkelijk recht doet aan het begrip straf zou verder afglijden richting straffeloosheid kunnen voorkomen. Strafrecht dient ter bescherming van de samenleving. Bij delinquenten die eenmalig over de schreef gaan is clementie vaak op zijn plaats. Daar zal de samenleving vermoedelijk geen last meer van hebben. Delinquenten met een strafblad komen wel voor een serieuze celstraf in aanmerking. Aan zo’n celstraf mogen door de samenleving eisen gesteld worden in termen van werkzaameheid en kostenbeperking. Louter het uit de samenleving verwijderen gedurende al dan niet korte tijd en in redelijk confort voldoet niet aan die criteria. Kasdorp doet een aantal zinnige voorstellen.

  2. Erik schreef:

    Je kunt ze ook niet loslaten, want ongeneselijk, zeker wanneer sex en geweld gecombineerd beleefd worden, dan is de gifbeker de beste oplossing voor iedereen en zeker voor de toekomstige slachtoffers.
    Al zullen die dat dus niet meer ervaren.

  3. TSPHQ 92 schreef:

    Je kunt ze ook gewoon een spuitje geven

  4. Ravian schreef:

    Het probleem is gewoon dat zowel justitie als alle daar aan verbonden instanties enkel oog hebben voor het welzijn van de crimineel.
    De maatschappij in het algemeen, en de slachtoffers in het bijzonder, tellen niet mee, die kunnen verrekken.
    Uiteindelijk eindigt dat een keer in eigenrichting, daar kun je op gaan zitten wachten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.