DE WERELD NU

Progressieven en controle – persoonsgebonden budgetten

progressieven en controle

Progressieven en controle gaan niet goed samen. Eigenlijk helemaal niet, onderstreept Toon Kasdorp in wat educatief zou zijn als ze het lezen wilden.

Veel van die progressieve dames uit de Tweede Kamer kun je moeilijk erg serieus nemen. Het zijn in het algemeen jonge vrouwen uit de betere kringen met een academische opleiding en een collectie progressieve en modieuze ideeën die ze overgenomen hebben uit Vrij Nederland en de Groene. Als ze Engels lezen ook wel uit de Guardian en de New York Times. De meesten hebben zich nooit afgevraagd waar de mensen, voor wie ze in de Kamer zitten, in geïnteresseerd zouden kunnen zijn. Wat ze te vertellen hebben heeft vaak weinig met Nederland en met de problemen in dit land te maken.

Kiezers zijn in het algemeen veel praktischer. Die begrijpen dat als er op grote schaal misbruik wordt gemaakt van persoonsgebonden budgets, dat daar dan wat aan gedaan moet worden. Die laten zich niet niets wijsmaken door een paar zorgvuldig uitgezochte voorbeelden op TV. Ze zien het misbruik in hun eigen omgeving en het ergert hun tenminste zo veel als het die aardige mevrouw Veldhuijzen van Zanten deed, die voor de pgb. ’s verantwoordelijk was in het laatste kabinet Balkenende. ‘Er wat aan doen’ betekent logischerwijs dat er nogal wat mensen zullen zijn, die hun pgb kwijt raken.

Wanneer vrouwelijke Kamerleden dan in koor roepen dat Veldhuijzen van Zanten beloofd had dat niemand erop achteruit zou gaan, dan weten ze even goed als U en ik dat de bewindsvrouw dat niet gezegd of in elk geval nooit zo bedoeld kan hebben. Ze heeft niet een keer, maar bij herhaling gezegd, dat als het aan haar lag de mensen voor wie de pgb’s daadwerkelijk bedoeld waren er niet op achteruit zouden gaan en dat is iets anders dan dat helemaal niemand er op achter uit gaat.

Daar had het debat dus over horen te gaan en de verworpen motie van wantrouwen was het soort onzin dat de Kamer een slechte naam bezorgt bij het publiek.

Het probleem zit hem bij de bureaucratie rond de pgb’s, waardoor iedereen er min of meer automatisch een kon krijgen door het juiste formulier in te vullen. Niet dat het makkelijk was, dat invullen. Maar men kon zich laten bijstaan door het louche soort bemiddelaar dat bij regelingen als deze als paddenstoelen uit de grond lijkt te schieten. Een pgb zou je op indicatie van je huisarts moeten krijgen en niet via een eigen aanvraag.

Het pgb was het eerste en tot dusver enige voorbeeld van echte privatisering in de zorg. Voor de juiste persoon was het de meeste efficiënte manier om in de eigen zorgbehoefte te voorzien. Meest efficiënt betekent in dit verband voor de patiënt in kwestie de beste en voor de overheid de goedkoopste manier. Er zou de Kamerleden en de regering veel aan gelegen moeten zijn om dat systeem fraudebestendig te krijgen en dan ook te handhaven.

Daar had het debat op gericht moeten zijn en de strijd over wat onder boegeroep door de staatssecretaris wel of niet was gezegd was eigenlijk schandaleus. En dat de vrouwen die dat debat met haar voerden dat zelf niet in de gaten hadden bewijst hoe weinig ze voor hun vak geschikt zijn. Het is dringend nodig dat de zorg goedkoper wordt, met instandhouding van de kwaliteit. Het pgb is daar een voorbeeld van en dit Kamerdebat werkte de verkeerde kant op.


Dit artikel verscheen eerder op het Blog van Toon Kasdorp

1 reactie

  1. Mike Brandenburg schreef:

    Ik begrijp de link naar privatisering niet zo goed. Er wordt een stap overgeslagen bewezen noodzaak via de huisarts of specialist. Dat is een ontwerpfout, en heeft verder niets met privatisering te maken. Zoals met vele andere zaken wordt vanuit de overheid door incompetentie de kat op het spek gebonden, en vervolgens wijst men naar privatisering, terwijl de vinger enkel en alleen op degene moet wijzen die verantwoordelijk zijn voor deze ontwerpfout.

    Het is als in de zorg waar de wijze politici hebben beslist dat de rekening voor ontvangen zorg direct naar de verzekeraar gaat die verder niet de capaciteit heeft om elke rekening na te trekken bij de verzekerde, en dus fraude van miljarden in de hand wordt gewerkt, immers er is geen controle door wederom een ontwerpfout gemaakt door ambtenaren en politici. Ik heb het zelf meegemaakt, enkel langs het ziekenhuis om bloed en urine af te geven, omdat het onderzoek dan al dezelfde dagkon plaatsvinden, toegang was via de eerste hulp. Vervolgens zie ik dat ik een gedeelte moet betalen zijnde eigen risico, bij het betreden van de eerste hulp moest ik mijzelf legitimeren, vervolgens werd er doodleuk door een specialist een behandeling gedeclareerd die ik nooit heb ondergaan. Telefoontje naar de verzekeraar helpt niet want die moesten wettelijk uitkeren, ik moest maar naar het ziekenhuis bellen, daar werd dwars gelegen, totdat ik duidelijk maakte dat ik aangifte van fraude zou doen, en alsmede dezelfde dag nog langs zou komen om mijn dossier op te halen, drie minuten laten werd ik terug gebeld dat ze inderdaad een fout hadden gemaakt en dat ze al direct ocntact met de verzekeraar hadden gezocht. Wederom niet de privatisering (die in de zorg nooit echt heeft plaatsgevonden, men heeft alleen een premie-inner aangesteld die tevens de administratie verzorgt.). Het probleem ligt iederen keer weer bij de ambtenaren en politici die nooit vernatwoordleijkheid hoefen af te leggen, en waar falen leid tot maximaal weggepromoveert worden, waarna men elders incompetent mag zijn.