DE WERELD NU

Anekdote! Hoe duur zijn de bezuinigingen in de GGZ?

GGZ 5

Mijn vriendenkring bevat mensen die in de Geestelijke Gezondheidszorg – de GGZ – werken. Daarin is veel kapot gemaakt.

De bezuinigingen aldaar hebben  – (net als in de lichaamsgerichte gezondheidszorg en net als bij politie, justitie, defensie en onderwijs) – vernietigend gewerkt. Er is door de kabinetten Rutte onherstelbare schade aangericht in al die essentiële voorzieningen.

Onherstelbaar: zelfs als ál die miljarden die nu via de transfer-unie naar de knoflooklanden worden weggesluisd, die opgaan aan de klimaatwaanzin en de asiel-industrie, als al die miljarden, zeg ik, worden ingezet voor herstel van die sectoren, dan nog blijft een feit dat de interne ervarings-overdracht binnen die sectoren kapot is. In de gezondheidszorg, bij politie, justitie, defensie en onderwijs is een generatie veteranen weggepest, ontslagen en gek gemaakt. Die hadden voor die interne ervaringsoverdracht moeten zorgen. Maar overal moesten eerst die ervaren krachten weg, want die trokken hun bek open over het vernietigende effect van de bezuinigingen.

Terzake!

Een van de maatregelen die Rutte cum suis hebben genomen om de bezuinigingen in de GGZ te realiseren, is het sluiten van psychiatrische inrichtingen. Vervolgens werden die patiënten (net als “statushouders”) gedumpt in sociale huurwoningen in de woonwijken van de laagstbetaalden. (Wat zegt u? Nee, óók dat helpt de woningnood niet oplossen.) Ik heb over die patiënten-dump-praktijk al eerder een stuk geschreven onder de titel “Psychiatrische patiënt ging zelfstandig wonen: boven mijn hoofd”. Moet je even lezen, dan snap je beter waarover ik het hieronder heb.

Zorg-cowboy-organisaties met fantasienamen als “Discus” sprongen in het gat om aan deze vorm van bezuinigen ten koste van de meest kwetsbare mensen geld te verdienen. Dat omkleden die organisaties met een ideologie van hulpverlenende menslievendheid. Ik ben ooit op bezoek geweest op de locatie van “Discus” aan de Mauritskade te Amsterdam. Daar hebben ze een joenit die niet verkeerd is gemeubileerd en gestoffeerd. Er is bepaald geld besteed aan de werkomgeving. Moet natuurlijk ook wel hè, met psychiatrische patiënten. Met die Discus-organisatie had ik dus te maken, toen ik Matteüs boven me kreeg wonen. De bewogen voorgeschiedenis kunt u lezen in mijn hierboven gelinkte stuk, maar ik wil het nu hebben over de ochtend van maandag 12 januari.

Ik had in de loop van de tijd die Matteüs boven mij woonde geleerd om de geluiden die mij bereikten via zijn vloer (mijn plafond) te interpreteren. En ik begreep deze morgen – maandag 13 januari 2019 rond half acht – dat hij waarschijnlijk weer in eenzelfde coma lag dat hem de vorige keer ook veertien dagen in het ziekenhuis had doen belanden. Dus ik belde bovengenoemde locatie Mauritskade van de liefdes-organisatie-met-winstoogmerk “Discus”. Dat nummer, zo was mij verzekerd, was een soort alarm-nummer waar 24/7 iemand aanwezig was. Er was vanmorgen om half acht inderdaad iemand aanwezig, maar die kon, zo zei deze persoon, buiten kantoor-uren niemand van “Discus” bereiken om te gaan kijken of Matteüs weer in coma lag. Ik zal u het heen-en-weer-gebel besparen met steeds weer een andere medewerker die ik telkens weer alles opnieuw moest uitleggen. In elk geval arriveerde er rond tien uur des morgens een “interventie-team” van drie jongedames.

Het volgende dat ik ervoer was een ambulance voor de deur met een driekoppige bemensing en vervolgens ook een brandweerwagen met een man of acht aan personeel. De brandweer ging met een hoogwerker naar éénhoog om Matteüs via een raam in de ambulance te krijgen.

Een uur later belde een eindbaas van “Discus” me op. Deze zorg-cowboy was bepaald zenuwachtig; hij verzekerde me dat ik waarschijnlijk het leven van Matteüs had gered. Dat raakte me niet erg, want ik denk dat Matteüs dood beter af is dan levend. Maar wat ik me nou afvraag: hoe kan het dat ik met één oogopslag bij de allereerste kennismaking met Matteüs wist dat hij ongeschikt was om in zijn eentje op tweehoog een asociale oppervlakte van 120 m2 te bewonen, en dat de “deskundigen” van “Discus” dat níét zagen? En hoe kan het dat zo’n organisatie als “Discus” geld verdient aan het doorvoeren van bezuinigingen en aan het afwentelen van die bezuinigingen op de maatschappij?

Dat bezuinigen is tegelijk ook werkverschaffing. Matteüs heeft een enorm apparaat aan “hulp”-verleners aan de praat gehouden: hij heeft 5000 euro aan woning-inrichting mogen besteden, en een jaar later al had een schoonmaakbedrijf een hele dag met drie man nodig om zijn vervuilde etage te reinigen. Dat bedrijf mag nu ongetwijfeld nóg een keer aan het werk. Ik weet dat er steeds, regulier en ook zonder dat er een crisis-situatie was, voortdurend schoonmakers/hulpverleners aan huis kwamen bij Matteüs. Het mag blijkbaar wat kosten. Zolang zorg-cowboy “Discus” er wat aan verdient.

Eigenlijk zou ik “Discus”, dat schijnbaar een dochteronderneming is van HVO-Querido, eens moeten doorlichten: jaarcijfers, omzet, personeelsbezetting en salarissen van met name de topmanagers. Maar daarvoor mis ik de expertise. Misschien had ik toch ooit eens een cursus onderzoeksjournalistiek moeten doen of een een stage bij Follow the Money.

Enfin, de marktwerking in de zorg is erg goed in het doorvoeren van bezuinigingen, die bezuinigingen af te wentelen op de maatschappij, daar flink aan te verdienen en dat hele proces met gelikte reclame te begeleiden.

Matteüs komt ongetwijfeld niet meer terug deze keer. Benieuwd wat de boven mij gestelden me deze keer op mijn dak gaan sturen. Weer een eenling-met-een-vlekje op 120 vierkante meter in een stad waar je drie ton betaalt voor een postzegel van 40? Misschien is het deze keer wel een Syrisch gezin met een aantal kinderen. Plek zat daar boven. Een fatsoenlijk, Hollands en communicabel jong gezin met één of twee kinderen zal wel teveel gevraagd zijn.

GGZ

Deze portretten gaan u absoluut overtuigen dat . .  eh . . de samenleving de beste therapie is. Of zo.


Dit artikel verscheen eerder op het Blog van Martien Pennings

5 reacties

  1. TSPHQ 92 schreef:

    Hetzelfde met de Participatie samenleving.
    Compleet mislukt

  2. Johan P schreef:

    Ik heb hetzelfde meegemaakt. Bocen me woonde een dame die manisch depressief was, samen met een tweetal vrienden die constant stoned waren. Diverse miskramen, coma’s, meubilair dat uit t raam gesodemieterd werd, harde muziek op alle uren en ga zo maar door. Als alleenstaande was t lastig om wat anders te vinden, maar voor dat soort mensen is er blijkbaar altijd weer een hulptraject om ze weer ergens opnieuw te plaatsen

  3. Mike Brandenburg schreef:

    Wat ik lees heeft niets met zorg-cowboys Te maken, maar alles met een duidelijk omschreven eindverantwoording. De overheid bezuinigd, snijdt diverse zaken die wel tot haar kerntaken zouden moeten behoren af, en maakt via een veel duurdere en niet duidelijk omschreven en niet gecontroleerde situatie dat de hoek uit de klauwen loopt. Zie het als een TBSer die verlof krijgt, mocht hij toevallig iemand overkopen steken verkrachten of andere ernstige zaken aanrichten dan is het helaas pindakaas, niet omdat het systeem niet kan werken,maar maar puur en alleen dat er geen verantwoordelijkheid hoeft te qordenngedragen, het ultieme linkse ambtenarenmodel. Stel dat je de zorgaanbieder aansprakelijk maakt voor de gevolgen, en dus kan aanklagen voor in dit geval incompetentie, dan.krijg je pas echt een marktwerking met bedrijven die kwaliteit leveren, door het ontbreken van het hoeven dragen van verantwoordelijkheid is er geen noodzaak om kwaliteit te hoeven leveren. Hetzelfde met TBSers, maak de professional verantwoordelijk voor de dader waarvan deze specialist het verlof heeft mogelijk gemaakt en je zal.heel wat minder TBSers op verlof tegenkomen.

  4. BegrensEuropa! schreef:

    Samenvattend is hier sprake van besluitvorming door ondeskundige bureaucraten (tautologie). Het werkt niet en is buitensporig kostbaar. Niets tegen te doen, helaas. Controleerbaarheid zou de hele constructie laten imploderen. Dus is de constructie zo gemaakt dat er van effectieve controleerbaarheid, of wel controleerbaarheid op de effectiviteit, geen sprake kan en zal zijn. Zo wordt elke vorm van verantwoordelijkheid afgewenteld. Waar zien we dat niet (zorg, onderwijs, politie, rechtspraak, klimaat, energie, migratie, islam, EU).

  5. Niets is wat het lijkt schreef:

    Kan dit helaas uit ervaring (werk en woonsituatie) alleen maar bevestigen. Heb inmiddels schuin boven en aan elke kant een jongere met problemen ‘wonen’. Gevolg: herhaaldelijke politie-inzet, ruiten eruit bij mij en andere buren, vernielingen aan auto’s, geluidsoverlast, totale verloedering van wat 15 jaar geleden een nette sociale buurt was. Een andere betaalbare huurwoning in een betere buurt? Probeer maar, veel geluk.
    Elk probleem veroorzaakt door de idiote regeldrift en contraproductieve quasi-bezuinigingen is door de overheid gewoon in de buurten gedropt. Zonder oog te hebben voor de sociale ontwrichting.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.