DE WERELD NU

Slachtofferschap als macht der gewoonte

Slachtofferschap 3

Slachtofferschap is een beetje macht der gewoonte geworden. Weinig is nog maar eigen schuld: er is altijd iemand anders die het heeft gedaan, of schuld draagt.

In een maatschappij met een gemankeerd moreel besef tiert het slachtofferschap welig. Wie zich misdraagt kan (of moet!!) in therapie. Dat ook bij een dergelijke therapie moreel besef niet wordt aangeleerd doet de deksel op de pot. En dan krijg je verhalen zoals ik zojuist las bij de NOS:

Man uit Den Haag krijgt drie jaar cel voor misbruik dochter en kleindochter

Met als samenvatting:

Een 73-jarige man uit Den Haag is veroordeeld tot een gevangenisstraf van 3 jaar, waarvan 1 jaar voorwaardelijk, voor seksueel misbruik van zijn dochter en kleindochter.
Volgens de rechter is bewezen dat de man zijn kleindochter heeft betast en dat hij verregaande seksuele handelingen heeft gepleegd bij zijn dochter.

Maar dat is niet meer dan een begin. Cruciaal is:

De rechtbank vindt de man verminderd toerekeningsvatbaar. Hij heeft nauwelijks inzicht in de gevolgen van zijn handelen en ziet zichzelf ook als slachtoffer.

Waar haalt men het vandaan? Dat valt in dit geval eenvoudig te voorspellen, aangezien het geen zaak is waar de overheid grote bedragen voor uittrekt. Dit soort beoordelingen komen rechtstreeks van de sociale hulpverlening. En het zal allemaal wel waar zijn, maar sociale hulpverleners zijn uitermate slecht in mensen vertellen dat ze ook zelf een verantwoordelijkheid hebben. Dat mensen die verteld wordt dat ze slachtoffer zijn daarmee gelijk elke eigen verantwoordelijkheid bij het grof vuil zetten is een mechanisme dat in de sociale hulpverlening slecht begrepen wordt. Maar het leidt indirect tot  een verkeerd perspectief van het ‘slachtoffer’ op de maatschappij. En op zichzelf.

Want slachtoffers als dit neigen er te zeer toe te vinden dat ze recht hebben op compensatie. En die compensatie moet ook van de maatschappij komen, want niemand anders is zo lijdzaam schuldbewust als de samenleving, in de beleving van veel van deze ‘slachtoffers’. De vorm die die compensatie moet aannemen is divers, maar kun je eenvoudig samenvatten met ‘sociaal ongewenst gedrag’. Indien dat niet strafbaar is wordt zo’n persoon voor de eeuwigheid een cliënt van de maatschappelijke hulpverlening, als het wel strafbaar is krijg je gevallen als hierboven. Na het uitzitten van de straf is cliënt van de maatschappelijke hulpverlening overigens het meest logische gevolg.

Vanzelfsprekend is het allemaal niet zo bedoeld, maar probleem is dat het vaak zo uitpakt. De angst om dergelijke cliënten moreel aan te spreken is te groot, wilde ik maar eens betogen. De moraal is de ruggengraat van een gezonde maatschappij, maar haar belang wordt al te vaak genegeerd.

3 reacties

  1. Gerrit Joost schreef:

    De ruggengraat van de maatschappij is een woke schoenveter geworden. Niet wit, niet zwart en niet bruin, wel slap. Erg slap, dat wel.

  2. Jan de Jong schreef:

    Dit moet men kinderen al heel jong leren: als er wat mis gaat is het waarschijnlijk je eigen schuld. In moslim gezinnen niet gebruikelijk en in westerse gezinnen steeds minder.

  3. huls schreef:

    Deze omdraaing van waarden en werkelijkheid is een product van enerzijds de socialisten en anderzijds een gevolg van de mohammedaanse culturen die hier geimporteerd zijn. Mohammedanen hebben het nooit gedaan, zijn altijd lief, een voorbeeldige zoon of broeer of neef. Ze vluchten altijd voor de politie omdat “ze schrokken”, “bang waren” of “niet wisten wat ze moesten doen”. Keiharde leugens bedoeld om de ongelovige voor te liegen en daarmee de samenleving te ontwrichten om hem daarna over te nemen. Procies wat de socialisten willen.

    Walgelijk vullis, een verspilling van ruimte en lucht

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.