DE WERELD NU

Raoul Heertje en Bromet: anti-Israël emo-tv

Raoul Heertje 14

Via de strikt neutrale Publieke Omroep – “NTR: speciaal voor iedereen” en “NTR: Open voor Elkaar”– is Raoul Heertje er op uit gestuurd om Israël eens kritisch te gaan bekijken. Voor de verandering.

U begint nu een kritiek te lezen op aflevering zeven van “Het Israël van Heertje en Bromet”. Ook alle eerdere afleveringen van de serie zijn door mij gefileerd – links vindt u onder dit artikel.

Elk jaar worden in Israël de gevallen soldaten en de slachtoffers van terrorisme herdacht. In de avond twee minuten stilte en dan 24 uur rouwverwerking. Israël is een getraumatiseerde samenleving waarin bijna iedereen wel een verloren naaste heeft te gedenken. Om Israël te promoten beginnen Heertje en Bromet met een kleine demonstratie vol Israëlische vlaggen, waaronder het klinkt:

“Vandaag herdenken we de gevallen Israëlische soldaten, niet de terroristen! Dood aan de Arabieren!”

Raoul Heertje

Dit is een kleine minderheid, die dat allemaal roept. En ik had wel eens een paar persoonlijke verhalen willen horen van die mensen die dat staan te schreeuwen. Maar dat doen linkse narcistische hedonisten niet, zulke mensen interviewen: die trekken alleen hun neusjes op en gaan op hun morele krukje staan. Wat Heertje en Bromet óók niet doen, niet in al die zeven uitzendingen die ik tot nu toe heb bekeken: wijzen op de ziedende oceaan aan Jodenhaat in de Arabische wereld die elke dag van het jaar constant tegen de grenzen van Israël aanklotst. Zouden ze ueberhaupt weten van het bestaan van MEMRI en Palwatch? Zouden ze wel eens gehoord hebben van Mitchell Bard?

Okay: “Dood aan de Arabieren!” en enzovoort is niet zo handig. Maar die kleine minderheid die daar woedend staat te demonstreren, heeft een goede reden: ze staan een veel grotere bijeenkomst te beschreeuwen waarin Israëlische Joden samen met “Palestijnen” de “Palestijnse” slachtoffers gedenken die door eigen “Palestijns” toedoen zijn gevallen.

Maar Heertje ziet dat allemaal héél anders. Hij gaat staan verklaren wat we horen en zien, en hij zit alwéér vol humanistische medemenselijkheids-emotie, bijna tot tranen geroerd , zoals in alle aflevering wel een paar keer gebeurt:

“Het is vandaag de herdenking van de slachtoffers van de Israëlische oorlogen. Ze hebben besloten om die herdenking van die Israëlische oorlogen, om die te combineren met de Palestijnse . . . eh . . . die óók kinderen hebben verloren, eh, sámen te herdenken dat je pijn hebt en om uit te spreken dat je niet wilt dat mensen zo’n verdriet hebben en nu zijn er mensen die daar weer tégen gaan demonstreren.”

Waarna opnieuw dat clubje met die Israëlische vlaggen in beeld komt, waaruit het klinkt:

“Dat je maar onder een raket terecht mag komen.”

Bromet doet een voorzetje dat Heertje mag inkoppen. Hij heeft in de krant gelezen, zegt Bromet, dat de “Palestijnen” die hier aanwezig zijn eigenlijk niet mochten komen. Heertje:

“Dat klopt. Dat zijn allemaal mensen van de Westbank [Judea-Samaria!] en die komen door het jaar heen gewoon vaker naar Israël, maar speciaal voor deze gelegenheid wordt dat door Netanyahu verboden. Dat heeft-ie vorig jaar ook gedaan. En dan moeten die mensen gaan procederen. Er wilden 184 mensen komen en nu heeft het Hooggerechtshof aan 100 mensen toestemming gegeven. Dus mogen er toch weer een aantal niet. Maar het is heel controversieel om samen pijn te hebben.”

Op dit moment staat Heertje nagenoeg te schreien. En het gehersenspoelde Nederlandse publiek begrijpt dat die harde rechtse Netanyahu-Joden de arme “Palestijnen” totaal onnodig kwellen.

Raoul Heertje

Dan richten we onze blik op een podium. Het is avond en in de schijnwerper verschijnt een Arabisch jongetje. Het is zo’n typisch assertief Arabisch jongetje dat met een typische heroïsche pathetiek een martelaars-verhaal gaat houden. Typisch? Ja, ik ken die toon vol martiale, agressieve  lijdensverheerlijking van kinderen op Palwatch-filmpjes als ze de haat en jihad tegen de Joden aanbevelen.

“Twee uur ’s midags: het lawaai van traangas en schoten was harder dan normaal. Er werd zwaar gevochten. Grote groepen van het bezettingsleger vielen het vluchtelingenkamp in Betlehem aan. Mijn vriendje vroeg me om samen naar de gevechten te gaan kijken. Mijn vriend: ik wist niet dat het de laatste keer zou zijn dat je me iets zou vragen. Jij liep verder, ik bleef achter en ik riep dat je terug moest komen. Maar het geknal van de schoten en het schreeuwen overstemden mijn geroep. Tussen de angst, het schreeuwen en het schieten door . . . . . viel jij op de grond, mijn vriend. Ik weet nu dat dit bloedige conflict en deze verschrikkelijke haat medogenloos is en niemand spaart. Zelfs geen onschuldige kinderen. Tegen jou, mijn vriend, en tegen iedereen hier aanwezig, zeg ik: het verhaal dat land het vergieten van menselijk bloed waard zou zijn, is een leugen en ik vraag aan komende generaties te stoppen met het doorvertellen van deze leugen, die alleen de belangen van bepaalde mensen dient.“

Als het jongetje is uitgesproken en we Heertje aplaudiserend in het publiek zien zitten, klinkt het per megafoon vanuit de tegendemonstratie:

“Ik hoop dat iedereen die aanwezig is bij de ceremonie van de terroristen door een raket geraakt wordt! Vuile hufters! En dat niemand het overleeft.”

U begrijpt: dat zijn de rechtse Netanyahu-Joden.

Raoul Heertje

Het duo bezoekt voor de tweede keer schrijver Etgar Keret, die uitlegt dat zijn nu 13-jarig zoon over vijf jaar zelf moet beslissen of hij gewoon in het leger gaat of kiest voor vervangende dienstplicht. Zelf is hij niet altijd even gelukkig met wat de IDF doet, maar hij vindt dat iedereen die zijn dienstplicht niet vervult ook niet het recht heeft in Israël te wonen. Een helder en verfrissend standpunt. Al voegt hij eraan toe dat een bijkomend voordeel van linkse-mensen-in-het-leger is dat we dan het leger niet overlaten aan de fascisten. Maar hij vertelt ook hoe de diensttijd de mensen verandert. Hij, en elke van zijn vrienden, hebben allemaal gruwelijke dingen gezien en meegemaakt. Zijn zoon, zegt hij, zal als een ander persoon uit het leger komen dan hij erin gaat, namelijk harder.

Ongewild bewijst deze linkse schrijver met zijn verhaal hoezeer de Palmaffia-terreur het leven in Israël verziekt. Met name komen we er achter waarom de militairen bij de checkpoints vaak zo onbeschoft zijn. Dat word je vanzelf, zegt Keret, omdat je voelt dat veel van deze mensen jou haten en bereid zouden zijn je te doden. Als je vriendelijkheid uitstraalt, word je gezien als zwak. Je gaat niet een oude man die gevallen is overeind helpen, want dan springt er misschien iemand op je rug.

Jammer is wel dat impliciet blijft dat Kerets verhaal illustreert hoezeer Dennis Prager gelijk had toen hij zei dat er maar een paar woorden nodig zijn om het “Palestijnse” probleem te omschrijven, namelijk deze zes: de Arabieren willen de Joden vermoorden.

De bijdrage van Heertje bestaat opnieuw uit het verwoorden van zijn genotzucht, van zijn onwil en onvermogen tot geestelijk volwassen worden. Voortdurend laat hij in deze serie blijken dat hij hij eigenlijk de problemen van het Jood-zijn in Israël niet wenst te kennen of te voelen. Ook nu weer:

“Maar schopt de diensttijd niet alles in de war? Mensen genieten op hun 18e van hun leven, gaan naar school en hier krijgen ze een wapen en komen in gewelddadige situatie terecht.”

Ik zou zeggen: ja lul, en deal er godverdomme eens een keer mee. En word je eens bewust dat het allemaal maar één oorzaak heeft: het feit dat de Palmaffia’s de terreur 100 jaar geleden zijn begonnen en tot op de dag van vandaag volhouden. En dat je zojuist hebt zitten klappen voor een Arabisch jongetje dat de vrede staat te prediken en intussen tóch Israël weer de schuld toeschoof: “Grote groepen van het bezettingsleger vielen het vluchtelingenkamp in Betlehem aan”. Dat jongetje, met zijn door volwassen manipulators geschreven tekst, stond daar de morele wil van de Israëli’s te breken om in Samaria-Judea te blijven: “het verhaal dat land het vergieten van menselijk bloed waard zou zijn, is een leugen”. Daarvoor zijn namelijk álle Israëlische linksen wél gevoelig, maar nagenoeg géén “Palestijnen”.

Raoul Heertje

We gaan naar een herdenking op de begraafplaats van gevallen Israëlische soldaten en daar ontmoet Heertje een vriendin, Hannie Jessurun, die hij als 7-jarige leerde kennen op de Joodse jeugdvereniging Haboniem in Amsterdam. Heertje realiseert zich nu pas, zegt hij, dat bijna iedereen in Israël wel iemand verloren heeft of minstens zo iemand kent. En hij spreekt wéér zijn verwondering uit over de spanningen en het leed dat Israëli’s blijkbaar aan kunnen.

Jessurun die officier in het leger is geweest en nu net als Heertje een eindje in de vijftig is, vertelt dat veel moeders met kinderen in het leger aan de kalmerende medicijnen zijn, omdat ze het anders niet volhouden. Gut, zegt Heertje, dit land is opgebouwd door mensen die met trauma’s uit de Wereldoorlog kwamen en nu weer hetzelfde soort ellende en dat is toch niet vol te houden. Ja, zegt Jessurun, maar we moeten wel, want we zijn omringd door Arabieren die ons haten.

Waarna Heertje uiteráárd moet benadrukken dat de “Palestijnen” toch óók hun leed kennen. En dan wijst Jessurun veel te zachtjes op het fundamentele verschil dat ik ook al een paar decennia benadruk:

“Ja, maar wij hebben geen áánvalsleger. Het héét ook zo: Israeli Defence Force. Er zijn laatst weer zo’n zeshonderd raketten vanuit Gaza geschoten. Dan moeten we wel iets terug doen want anders dan ligt Tel Aviv plat en Jeruzalem en uit Libanon wordt er op het noorden geschoten.”

Tsja, dat is wat de Palmaffia’s doen. Ze proberen Israël tot zodanig geweld te dwingen dat er onder hun eigen bevolking slachtoffers vallen, zodat de Joden-haat onder die bevolking op peil blijft. Ze scheppen daarvoor ook zo gunstig mogelijke voorwaarden door hun raketten vanuit dichtbevolkte gebieden af te schieten, liefst vlakbij scholen en ziekenhuizen .

En dan brengt Jessurun uit zichzelf die bijeenkomst ter sprake waarbij Heertje gisteren nog zat te klappen voor dat assertieve Arabische manipulatortje. Ze is het niet eens met dat gezamenlijk herdenken, zegt ze, want in de Palestijnse gebieden zijn zulke bijeenkomsten niet mogelijk. Heertje vindt het héél erg dat Jessurun zo denkt. Want wat kan er toch tegen zijn om verdriet delen in dienst van de vrede? En hij zit alwéér te janken!

Jessurun kan desgevraagd niet goed onder woorden brengen waarom ze zo’n instinctieve afkeer heeft van dat gezamenlijke verdriet delen door Joden en “Palestijnen”. Ze gelóóft er gewoon niet in, zegt ze. En ze is heel erg links geweest, meldt ze, maar ze voelt dat er gewoon géén hoop is en dat, als Israël niet sterk zou zijn, Israël weggevaagd zou worden door de Arabieren. Dat dan hetzelfde zou gebeuren als in de Tweede Wereldoorlog. Dat is ook, zegt ze, wat de ouders van de kinderen die in het leger moeten op de been houdt: dat besef.

Ze zegt tijdens haar betoogje letterlijk “en ik denk dat het absoluut te maken heeft met het Midden-Oosten”.

Ze heeft denkelijk zelf geen idee hoe goed ze dat denkt.

Want het is verdedigbaar dat “het Midden-Oosten, de islam dus, een barbariserende invloed heeft gehad op het christendom en dat zonder die invloed Deschners Kriminalgeschichte des Christentums niet in die vorm geschreven zou zijn en dat Jodenhaat en heksenjacht veel minder zouden zijn geweest. In elk geval is het zo dat de islam, in de persoon van Amin al-Husseini, de Moefti van Jeruzalem, zich vanaf de jaren 1930 verbond met het nazisme en met Hitler, waarbij de Moefti waarschijnlijk de beslissende stoot gaf tot de Endlösung. Dat verbond kwam tot stand vanuit de geheel eigen Jodenhaat-traditie van de islam: de moslims waren níét de leerlingen en de nazi’s de leermeesters, maar ze waren gelijkwaardige partners in Jodenhaat die elkaar herkenden als bondgenoten. Die gemengd-nazistisch-islamitische Jodenhaat-traditie bleef na WW2 tot op heden in het Midden-Oosten de leidende ideologie van islamitische dictators, een ideologie die tijdens de “Arabische Lente”, die in 2010 begon, alleen maar sterker werd. Die traditie bleef alléén in de islamitische wereld ongerept én succesvol en nergens anders ter wereld. Die traditie heeft ook en vooral de “Palestijnse” maffia’s van Arafat tot Abbas tot Hamas aangedreven. De huidige links-regressieve Israëlhaters staan in diezelfde oude traditie, want reeds in de jaren 1930 gaf de Communistische Internationale de Joodse minderheid in Palestina de rol van “imperialistische agent van de onderdrukking” en voorzag de moordpartijen van de islamitische Arabieren van het etiket “nationale bevrijdingsbeweging”.

Wonderlijk hoe weinig Israëli’s van hun eigen geschiedenis weten, zelfs realistische mensen als Jessurun.

Is het Zionisme goed, vraagt Bromet aan Heertje. Ja, meent Heertje, want de Joden moeten een plek hebben op de wereld, maar als je dat Zionisme in praktijk gaat brengen, zegt hij “wordt het meteen ingewikkeld”. Dat is onzin. Als Amin al-Husseini, de Moefti van Jeruzalem, niet met de Koran en de Hadith in de hand de terreur tegen de welvaart en humaniteit brengende Joden was gaan organiseren, zou er een geweldig bloeiend Palestina zijn ontstaan. Ingewikkeld wordt iets zo gauw de islam in beeld komt. Altijd. Overal ter wereld. Maar de Joden wisten dat niet indertijd, want hun 19e eeuwse geschiedschrijving had een veel te rooskleurig beeld geschetst van de islam.

Het duo Israël-bashers gaat naar Mount Herzl waar Theodor Herzl begraven ligt en waar een enorm monument is gebouwd met een steen voor elke gesneuvelde soldaat in de geschiedenis van Israël. Het duo is in het gezelschap van Jucha Engel die ook al in een eerdere aflevering optrad en die een leraar was in de tijd dat Heertje lid was van de jeugdbeweging Haboniem in Amsterdam.

Heertje meent Jucha Engel, die zojuist de steen voor zijn gesneuvelde zoon in het Herzl-monument heeft aangewezen, te kunnen toevoegen:

“ik wil niet mijn leven laten bepalen door altijd te denken dat ze me willen vermoorden. Dat vind ik geen manier van leven. ( . . .) Het is ook een manier van kijken. Jij ziet achter elke boom een vijand. Ik niet. Ik wil dat gewoon niet.”

Engel wijst hem erop dat, als de Jodenhaat weer losbarst in Europa, Heertje altijd een toevlucht zal hebben, namelijk Israël.

Waarna Heertje de tot nu toe domste opmerking van de hele serie maakt:

“Op dit moment is er in Europa geen gevaar voor de Joden. Wij zijn plan B. Voor andere groepen in Europa is er veel erger gevaar dan voor de Joden. Joden zijn niet het hoofd-target.”

De kosmische oetlul leeft dus nog steeds in de dwaze veronderstelling dat de moslims de nieuwe Joden zijn. Wat zal ik daarop nou eens zeggen? (Behalve dat we hier wellicht weer te maken hebben met een uiting van Heertjes Stockholmsyndroom?) Misschien hetzelfde als wat ik hierboven zei in die alinea die begint met “Want het is verdedigbaar”. En zou ik mogen wijzen op de aanzwellende uittocht van Joden uit Europa, met name uit Frankrijk, richting Israël? Mag ik nog eens aan Frits Bolkestein herinneren die al in 2011 stelde dat de Joden in Europa geen toekomst hebben?

Raoul Heertje

Volgend interview! Met een vroegere vriend van Heertje uit zijn korte periode in Israël rond 1986. Yoram Ozeri is taxichauffeur en was na een aanslag in Ben Yehuda Street meteen ter plekke. Hij vertelt dat het levensgevoel in Israël fundamenteel anders is dan in elk ander land. Dat een Israëli namelijk nooit zeker weet dat de dag zal eindigen zoals hij begonnen is: vreedzaam. Dat er altijd het gevaar van een aanslag is, van raketten, van oorlog. Maar hij wil niet weggaan, want zijn grootvader is in 1922 naar Palestina getrokken en ook hij heeft een prijs in pijn moeten betalen om in Israël te kunnen leven. “Het land Israël wordt met pijn gekocht.” Hij zegt dat hij altijd geloofd heeft dat na verloop van tijd er een keer vrede zou komen, maar dat hij na die aanslag meende dat het heel lang zou gaan duren. De vrede zal niet komen door een of ander verdrag, meent hij, maar door een langdurig proces. Dat je moet leren leven met de mensen die anders zijn dan jij.

Dat zijn mooie gedachten en ook een illusie: want met de islam is geen vrede mogelijk, nooit, alleen een gewapende vrede. Israël zal een sterke nucleaire macht moeten blijven, moeten zorgen dat Iran géén atoommacht wordt en zo nodig zelf atoomwapens moeten inzetten om zich te verdedigen. En Israël moet Samaria-Judea (“de Westbank”) inlijven en de Jordaanvallei tot zijn oostgrens maken. Dat vind ik nou zo maar. Tsja.

Het duo Heertje en Bromet weet vaardig beeld en geluid te manipuleren. Zo hebben ze meteen achter de mooie gedachten van Yorm Ozeri het volgende beeld gezet van het clubje demonstranten dat tegen de gezamenlijke herdenking was van “Palestijnen” en Israëli’s.

“Vuile, vieze homo: je bent een moordenaar! Dood aan de terroristen! Het bloed van onze soldaten, stelletje maniakale klootzakken!”

Ja, het is niet leuk. Maar toch: zelfs deze extremisten zijn niet de primaire aanvallers. Ze zijn geradicaliseerd door de voortdurende Palmaffia-terreur en zien de verdriet-deel-bijeenkomst als verraad. Daar hebben ze een punt, want de vertegenwoordigers van de “Palestijnen” bij deze bijeenkomst zijn vooral bezig de verdedigings-wil van Israël te ondergraven. Ze zouden eerst en vooral zich moeten verzetten tegen de Jodenhaatcultuur van Hamas-Abbas-PLO-Fatah. Daar zou hun primaire werkterrein moeten liggen. Anderzijds begrijp ik wel weer dat ze dat niet kunnen: want dan worden ze vermoord. Wat dan weer de onmogelijkheid van vrede en dialoog met de Palmaffia’s onderstreept.

Dat zelfkritiek, schuldgevoel en liefde voor vrede primair bij de Israëli’s aanwezig zijn, komt zelfs tot uiting bij het vredes-konings-koppel dat Heertje en Bromet hebben opgespoord. Die twee zouden de Nobelprijs voor de Vrede moeten krijgen, meent Bromet. We spreken over de Jood Rami Elhanan en de “Palestijn” Bassam Aramin. Ze behoren tot de Parents Circle: familieleden, vooral ouders van slachtoffers van het geweld die samen komen onder het motto dat er eerst verzoening moet plaatsvinden vooraleer er vrede kan ontstaan.

Elhanan en Aramin hebben beiden een dochter verloren. Ik geloof wél dat het contact troostend kan werken op individueel niveau en zelfs wederzijds begrip kan bevorderen. Maar opnieuw: alleen op individueel niveau en bij heel weinig individuen. Elhanan kan nog zo hartroerend vertellen over hoe hij eindelijk de mens achter de “Palestijn” ontdekte, maar de haatcultuur van 1400 jaar islam en 100 jaar Palmaffia-terreur en Jodenhaat gaat deze Parents Circle niet ombuigen. Voor nog geen één procent.

Deze serie analyserend, valt me gaandeweg steeds meer op hoezeer het duo Heertje en Bromet pure emo-tv maken voor linkse goedmensen. En die emo-tv staat in dienst van het Israël-bashen en het zo medemenselijk mogelijk voorstellen van “de Palestijnen”. Terwijl toch 1400 jaar islam-terreur en 100 jaar Palmaffia-terreur bewijzen dat het Kwaad niet in Israël gezocht moet worden, maar bij de erfgenamen van de Moefti van Jeruzalem. Op dit moment zijn Abbas en Hamas opnieuw bezig zoveel mogelijk geweld en haat tegen het plan van Trump op te wekken. Dus ik nodig de lezer uit om het emotionele betoog van Elhanan te lezen  tegen die historische en actuele achtergrond:

“De aanblik van Palestijnen die dezelfde last met zich meedragen als ik, die net zo lijden als wij, heeft mijn leven totaal veranderd. Ik heb er heel bewust voor gekozen om te bewegen naar de ander. Daar zit ik nu nog middenin. Aan deze reis komt geen einde. En het is nu een van mijn belangrijkste levenstaken geworden: mensen aansporen ook die reis te maken.

Die reis is essentieel: wil je hier ooit een of andere vorm van vrede bereiken. Als we de andere kant niet kennen, geen verbinding met de andere kant zoeken en niet met hen praten, verandert er nooit iets. ( . . .) Ben ik gek? Ja, dat ben ik, maar dit is de enige rationele keuze. Als ik iemand ga vermoorden, krijg ik dan mijn kind daarmee terug? Als ik een andere pijn doe, zal dat mijn pijn verlichten?

Het zijn gewoon rationele gedachtes. Er schuilt geen grote ideologie achter. Je moet je over die natuurlijke woede heenzetten en iets doen met die energie. Die energie is pure kern-energie en creëert de vicieuze cirkel van geweld. Jij doodt iemand van ons? Wij doden er tien van jou. En zo gaat het maar door. Al honderd jaar. Wat kan je doen met die energie? Als je naar een bijeenkomst gaat van Israëlische en Palestijnse nabestaanden, zul je de essentie van die energie begrijpen.

We geven gastlessen op middelbare scholen, we bezoeken er honderden. Niemand kan naar ons luisteren zonder ergens geraakt te worden. We veroorzaken een scheurtje in de muur van haat en angst. Dat scheurtje laat een straaltje licht binnen. Een straaltje licht kan heel veel duisternis verdrijven. Ik zeg altijd: als er maar één kind na afloop van de les, Israëli of Palestijns, dat naar me luistert en knikt, dan heb ik één druppel bloed gered. In het Jodendom is één druppel bloed de hele wereld. ( . . .) Ik weet zeker dat ik het goede doe. (. . . ).”

Ik begrijp het verdriet van deze vader. Zelf heb ik een dochter van 24. En ik moet er waarachtig niet aan denken . . . . . . Maar Elhanan en zijn “Palestijnse” vredespartner Aramin zijn kansloos tegen het Kwaad dat islam heet.

We maken nu via een interview met Heertje ook kennis met Elhanans  partner, Bassam Aramin.  Het is een stevig type en hij zat ooit zeven jaar in een Israëlische gevangenis omdat hij handgranaten naar Israëlische soldaten had gegooid. Hij heeft net als Elhanan een jonge dochter aan de terreur verloren.

Aramin heeft voldoende vermogen tot historische reflectie om te spreken van historische “narratieven” van zowel de Israëlische als de “Palestijnse” kant. “Als alle Israëli’s”, zegt hij, ”zouden weten wat ik weet . . . . Misschien is het niet de waarheid, maar dit is wat ik weet van de Naqba, de katastrofe: 750.000 Palestijnen werden verdreven om een staat te stichten voor 600.000 mensen. Als zij [de Israëli’s]  de waarheid zouden weten, zou de meerderheid nooit akkoord gaan met het stichten van een staat op de ruïnes van een ander volk. Dat is wat ik geloof. Maar zij weten dat niet. ( . . .) In de opvoeding wordt het narratief van de ander verdoezeld.”

Het tragische is: Bassam Aramin gelooft deze onzin dus echt, net als alle “Palestijnen”, de hele islamitische wereld en alle linkse nitwits overal ter wereld. Het echte verhaal luidt: de Joden trokken vanaf 1880 naar Palestina, een land vol met malaria-moerassen en geërodeerde grond waar een minimale bevolking een slechte gezondheid genoot en zuchtte onder een systeem van Arabische feodaal absenteïsme. De Joden brachten daar economische bloei en een humanere mentaliteit. Daardoor werden Arabieren uit de omringende landen aangetrokken. Van die verdreven 600.000 Arabieren waarvan Aramin rept, was dus minimaal de helft net zo hard verse immigrant in Palestina als de Joden. Bovendien zou die verdrijving niet hebben plaats gevonden, als niet de Moefti van Jeruzalem, Amin al-Husseini, met Koran en Soenna in de hand, was begonnen met haat en terreur tegen zowel de Joden als  de Arabieren die wél met de Joden wilden samenwerken.

Want die terreur had de oorlog van 1948 tot gevolg, waarin de Arabische legers de Arabisch-islamitische bevolking opriepen om tijdelijk te vluchten zodat ze een vrij schootsveld zouden hebben op de Joden. Arabische leiders gebruikten ook gelogen gruwel-verhalen, zoals dat van Deir-Yassin, om de Joden als monsters voor te stellen. Ben Gurion van de andere kant riep de Arabieren op om rustig in hun dorpen te blijven om na de oorlog gezamenlijk en in gelijkheid het land weer op te bouwen. Voor zover de Israëlische legers, toen de oorlog van 1948 vorderde,  bevolkingen hebben verdreven, was dat steeds uit strategische overwegingen, omdat een optrekkend leger het zich niet kan veroorloven een vijandelijke bevolking in de rug achter te laten.

Daarna begint  Aramin  over de Holocaust. Hij gelooft wél dat de Holocaust waar is gebeurd. Dat in tegenstelling tot het gros van de “Palestijnen”, die in het algemeen denken dat het een Joden-verzinsel is, dan wel dat Hitler zijn werk niet goed genoeg heeft gedaan. Aramin  bedoelt duidelijk dat hij die imaginaire “Naqba” en die echte Holocaust vergelijkbare zaken vindt. Hij zegt dat hij in de Israëlische gevangenis ooit een film over de Holocaust heeft gezien en er zich op verheugde dat hij de Joden zou zien lijden. Maar dat hij door medelijden bevangen werd en begon te huilen. Ik denk dat de impliciete boodschap die hij geeft is: erken het leed dat Naqba heet, zoals ik ook het leed van de Holocaust erken. Maar dat is onzin.  Omvang en aard van beide gebeurtenissen zijn totaal onvergelijkbaar. Een geplande racistische genocide op zes miljoen mensen – deels door primitief mitrailleerwerk deels door industriële vergassing – is niet vergelijkbaar met een lokale oorlog waarin het Israëlische leger zo humaan mogelijk te werk ging en waarin een beperkt aantal vluchtelingen ontstond door toedoen van de eigen Arabische leiders.

Hij is, zegt hij, “nog steeds kwaad”, maar hij vindt net als Elhanan dat hij zijn kwaadheid ten goede moet aanwenden. We moeten, zegt hij, ophouden “onze eigen kinderen” tot sneuvelen in oorlogen te  veroordelen. Goed idee om aan die fundamentele voorwaarde voor vrede van Golda Meir te gaan voldoen. Maar ook voor hem geldt: ga Abbas en Hamas daarvan overtuigen. Maar dat doet-ie niet, want dan tekent-ie zijn eigen  doodvonnis. En daarmee is meteen nog eens de onmogelijkheid van de missie van de “Parents Circle” onderstreept.

Nee, de “andere kant” is al 100 jaar lag niet zo vredesbereid als de Israëli’s en ook deze Aramin is lang niet zo soft als zijn tegenhanger Elhanan. Ondanks de woorden van Aramin: “Ik zie ons als twee rouwende volkeren met een collectief trauma.” Want! Want Aramin:  “Het is dezelfde moordenaar die het leven van onze kinderen afpakt. Het is de Israëlische bezetting die geweld, haat en duisternis creëert.

Kijk eens aan! Toch nog thuisgekomen. Israël en het Westen zijn schuldig. Aramin heeft het ergens in het interview over “de kanker van de onwetendheid”, maar zelf heeft-ie toch ook nog best wel een beetje kanker. En in het begin van het gesprek met Heertje zegt Aramin dat hij denkt dat Elhanan verliefd op hem is geworden, maar dat het niet wederzijds is. Een grapje natuurlijk. Maar toch.


Deze bespreking verscheen eerder op het Blog van Martien Pennings.

Eerdere (èn latere) afleveringen op Veren of Lood vindt u hier.

14 reacties

  1. BegrensEuropa! schreef:

    Bij de intolerantie is het net als bij het milieuverontreiniging. Bestrijding dient aan de bron plaats te vinden. De moeilijkheid is vervolgens dat op een effectieve manier te doen. Daartoe dient een juist doel geformuleerd te worden. Dus ‘van het gas af’ is bronbestrijding, maar als het leidt tot een hoger gasgebruik dan is het onzin. Terugkomend op intolerantie. Wat we zien in Israel is een grote mate van tolerantie voor arabieren, ook al zijn die arabieren vervuld van islamitische haat jegens de joden. Nog meer tolerantie verwachten van joden van uiteenlopende pluimage is onrealistisch. Dus moet het nu maar eens uit arabo-islamitische hoek komen. Komt er niets uit die hoek dan kunnen de joden ook verder niets doen. Dat is geen impasse, maar een gegeven. De oplossing is simpelweg een breed gedragen, systematische herinterpretatie van de islam ten gunste van tolerantie. Dat zal gepaard gaan met het wegvallen van indoctrinatie en intimidatie. Eenmaal teruggeworpen op zichzelf in plaats van gericht op vijanden als Israel, India, het Westen of wat dan ook, zal de islam door haar gebrek aan eigen, waardevolle inhoud imploderen. Alternatieven genoeg: turken en afghanen waren ooit boeddhisten, noord-afrikanen en het grootste deel van het midden-oosten christelijk, indonesiers hindoeistisch, en de perzen kunnen kiezen (het manicheistische zoroastrisme met minder dan 100.000 aanhangers wereldwijd niet echt een serieuze optie). Toegeven aan de islam leidt alleen maar tot verlenging van dit historisch noodzakelijke proces. Arabieren zijn in beginsel gewone mensen, maar de islam zit ze goed dwars.

  2. Dick Orwell schreef:

    @BegrensEuropa
    Islam heeft een ingebouwde fail-safe. Ongelovigen moeten bekeerd en afvalligen moeten dood.
    Islam gaat hierdoor nooit en te nimmer veranderen.
    Wij kunnen zwijmelen en fantaseren wat we willen.
    Het enige wat help is deze doctrine te vuur en te zwaard bestrijden. Compromissen worden enkel uitgebuit.

  3. BegrensEuropa! schreef:

    @Dick Orwell 15 februari 2020 om 12:55 Van die fail-safe ben ik mij bewust. Dat is in de vorm van ‘indoctrinatie en intimidatie’, dat laatste al dan niet gewelddadig. Ik ben me er van bewust dat verandering vrijwel onmogelijk is. Maar bestrijden te vuur en te zwaard is ook praktisch onmogelijk. Dus is er een tussenweg nodig. Die heb ik aangegeven: 1. breed gedragen, systematische herinterpretatie van de islam ten gunste van tolerantie; 2. implosie van de islam; 3. herorientatie van moslims op andere geloofsopties. Misschien had ik atheisme als eerste moeten noemen. In de tussentijd is elk compromis of elke vorm van toegeven aan islamisering in wat voor vorm ook uiterst onwenselijk. In mijn optiek vertraagt dat het historisch noodzakelijke proces van islamitische ‘ontkerkelijking’. Er is niet veel kennis voor nodig om in te zien dat de islam ten diepste inhumaan en intolerant is.

  4. Ravian schreef:

    De islam vereist dezelfde aanpak als het nazisme.
    Zolang we daartoe niet bereid zijn blijft het dweilen met de kraan open.
    Heertje en Bromet zijn de Anton Mussert en Max Blokzijl van onze tijd.
    Zij heulen met de vijand, verraden het Nederlandse volk, hun rugnummers staan genoteerd.

  5. Ad Rek schreef:

    @Begrens europa, 15 februari 2020 om 15:04
    Die tussenweg van “een breed gedragen, systematische herinterpretatie van de islam ten gunste van tolerantie.” De dragers van die herinterpretatie zijn dan vooral moslims neem ik aan. Ziet u daar tekenen van?, of als u vermoedens hebt, hoe bent u daar aan gekomen? En hoe ziet u die herinterpretatie voor zich?

  6. Ronald Kaatee schreef:

    Prachtige analyse weer Martien en ik zag zelfs al een keer ‘Judea-Samaria’!

    Één kanttekening, bij het volgende stukje: ‘Is het Zionisme goed, vraagt Bromet aan Heertje. Ja, meent Heertje, want de Joden moeten een plek hebben op de wereld, maar als je dat Zionisme in praktijk gaat brengen, zegt hij “wordt het meteen ingewikkeld”. Dat is onzin. Als Amin al-Husseini, de Moefti van Jeruzalem, niet met de Koran en de Hadith in de hand de terreur tegen de welvaart en humaniteit brengende Joden was gaan organiseren, zou er een geweldig bloeiend Palestina zijn ontstaan. Ingewikkeld wordt iets zo gauw de islam in beeld komt. Altijd. Overal ter wereld.’ Ik snap dat je tegenover het verhaal van Heertje duidelijk wilt maken dat niet het zionisme het probleem is, maar de islam. Volkomen terecht natuurlijk. Alleen wordt het niet echt ingewikkeld waar de islam verschijnt. Het wordt bekeren (of een tijdje als dhimmi of slaaf zien te overleven), sterven of terugvechten. Veel ingewikkelder wordt het niet.

  7. BegrensEuropa! schreef:

    @Ad Rek 15 februari 2020 om 20:09 U stelt drie vragen n.a.v. mijn “breed gedragen, systematische herinterpretatie van de islam ten gunste van tolerantie.” Of ik daar tekenen van zie? Waar ik in het geval van vermoedens hebt, daar aan ben gekomen? En hoe ik die herinterpretatie voor mij zie? Welnu, er zijn moslims die werken aan een herinterpretatie, althans volgens Ayaan Hirsi Ali in haar Heretic: https://is.gd/CxxU0H. Die hervormers zijn in strijd gewikkeld met de jihadistische Medina moslims. om de ziel van de meerderheid van Mekka moslims. Die herinterpretatie is nodig juist vanwege de Medina moslims, die zich beroepen op dezelfde teksten als de Mekka moslims. Dus er is geen ontkomen aan. Toch ben ik pessimistisch. De resterende, geherinterpreteerde Mekka islam is niet veel meer dan wrakhout als alle Medina onderdelen er uit losgewrikt zijn. Dat zal het verzet tegen herinterpretatie, toch al enorm, nog groter maken. Juist dat inzicht zal een aantal Mekka moslims ervan overtuigen dat de islam niet te redden is. Hoe groter het aantal Mekka moslims dat tot die conclusie komt, hoe beter. Dus dat moet op allerlei manieren bevorderd worden. Dat begint bij erkenning dat jihadistische Medina moslims islamtheologisch gesproeken gewoon het gelijk aan hun kant hebben. Natuurlijk betekent ‘islam’ ‘onderwerping’ en moeten ze een theocratisch wereldkalifaat stichten. En natuurlijk is dat niet acceptabel, dus moet de islam hervormd worden en als dat niet kan dan moet het verworpen worden. Dat is logisch, he. Nu nog erkenning van dit simpele feit door alle westerse overheden (ook al hoef je de polen, hongaren, serviers, denen en oostenrijkers niet veel uit te leggen).

  8. Ravian schreef:

    @ Begrens Europa

    Wel jammer dan dat de begrippen “logisch” en “religie” niet samen door één deur passen.
    Als je die onderwerping, en alles wat daarmee samenhangt, uit het islam “geloof” haalt blijft er inderdaad enkel wrakhout over.
    En ook als dit mogelijk zou zijn, en ook als je dan van dit wrakhout een nieuw “geloof” zou kunnen en willen maken, tegen die tijd gaan we een enorme hoeveelheid geweld (en een paar eeuwen) verder wezen.
    Gezien de aard van dit geweld, met allerhande islamitische religieuze gekken, zowel in Teheran als in Ankara, inmiddels naarstig op zoek naar nucleaire bewapening, is dat iets wat de rest van de wereld, uit lijfsbehoud, simpelweg niet toe kan staan.
    Het enige alternatief is dan dat de niet islamitische wereld deze levensgevaarlijke de hele wereld bedreigende ideologie vernietigd voordat het omgekeerde het geval gaat zijn.

  9. BegrensEuropa! schreef:

    @Ravian 17 februari 2020 om 13:48 Mijn hoop is gevestigd op zelfvernietiging. Van de islam door de grote meerderheid van weldenkende moslims. Ze moeten alleen die weldenkendheid wel bij zichzelf toestaan. Dat kan alleen als ze het van zichzelf eisen. Daar hebben ze vermoedelijk wat hulp bij nodig. In die zin is Geert Wilders goed bezig.

  10. Ravian schreef:

    @ BegrensEuropa!

    Ik geloof eerlijk gezegd niet zo in die meerderheid van weldenkende moslims.
    Ik denk dat die weldenkende moslims de bekende uitzondering op de regel zijn.
    De gemiddelde moslim staat gewoon achter alle ellende die de islam in de wereld veroorzaakt.
    Een mooi voorbeeld is Molenbeek, waar één van de plegers van de aanslagen in Parijs, en destijds de meest gezochte moslim in Europa, maandenlang openlijk in de islamitische gemeenschap rondhing zonder dat ook maar één van zijn tienduizenden lokale geloofsgenoten hem aangaf, zelfs niet anoniem.
    Veel duidelijker dan dat wordt het niet.

  11. BegrensEuropa! schreef:

    @Ravian 18 februari 2020 om 01:27 Dat Molenbeek verhaal is een goede illustratie van het gebrek aan weldenkendheid op dit moment. De islamitische omerta kan niet worden ontkend. Het is niet goed, dus kan het onderdeel worden van een effectieve strategie tegen islamisering. De islam heeft een positieve Mekkaanse kant en een negatieve kant, die uit Medina. De negatieve kant is dominant. Dat had historisch gezien niet anders gekund, want de positieve Mekkaanse kant was niet meer dan een futloze secte. Mohammed, zo hij ooit geleefd mocht hebben, had niet meer dan 150 volgelingen, vrijwel allemaal uit eigen kring. Zonder Medina zouden we nooit van de Mekkaanse islam gehoord hebben. Dit engiszins positieve, maar vrij onbetekende Mekkaanse startpunt wordt gebruikt om de negatieve, agressieve Medinensische islam te rechtvaardigen. Met de kennis van nu, na 1400 jaar islamitische activiteit, mogen we stellen dat de Medinensische islam dominant blijft, ook in gebieden die al helemaal genocidaal gezuiverd zijn van andere elementen. Het is derhalve noodzakelijk om de Medinensische kant van de islam te bestrijden. Dat kan uitsluitend via erkenning dat het kwaadaardig is. Dat plaatst alles wat de islam zo weerbarstig maakt in een negatief daglicht, inclusief de islamitische omerta. Dit betekent dat alles wat ook maar enigszins in verband met bijv. zo’n omerta gebracht kan worden zo hard mogelijk (juridisch) bestreden moet worden. Dus niet alleen Salah Abdeslam oppakken en tot 20 jaar veroordelen, maar ook de hele kliek om hem heen. En niet tot 20 jaar maar tot levenslang. Dat is niet islamofobisch, maar medinofobisch. Zo zal geleidelijk de druk worden opgevoerd op alle moslims om het medinensische gedachtengoed te verwerpen en zich terug te trekken tot het mekkaanse deel. Als dat onvoldoende hout snijdt in spirituele zin, en daar lijkt het sterk op, dan implodeert de islam. Opgeruimd staat netjes.

  12. Ravian schreef:

    @ BegrensEuropa!

    De “Mekkaanse kant” is effectief door de “Medinensische kant” vervangen, en dient sindsdien enkel nog maar om ongelovigen zand in de ogen te strooien.
    Gezien de aard van de Mekkaanse kant gaat het van binnen uit uitschakelen van deze kant ten gunste van de Medinensische kant volgens mij simpelweg onmogelijk wezen.
    Deze Mekkaanse kant zal van buiten af uitgeschakeld moeten worden, en of je daarna een Medinensische islam toe moet laten is ook nog maar de vraag.
    Daar zit dan namelijk voor eeuwig het gevaar van de wederopstanding van de Mekkaanse kant aan vast.
    Als de moslims na de vernietiging van de islam toch zo nodig wat moeten hebben om in te geloven dan kiezen ze maar een reeds bestaande vredelievende godsdienst, daar zijn er genoeg van.

  13. BegrensEuropa! schreef:

    @Ravian 18 februari 2020 om 14:31 De vraag is vooral hoe de islam uit te schakelen. U pleit voor een directe, externe aanpak, ik geef voorkeur aan een interne benadering met externe ondersteuning. Het onderscheid tussen verzen uit Mekka en die uit Medina is algemeen aanvaard. Een directe, externe aanpak leidt tot te veel weerstand van zowel islamitische als niet-islamitische zijde. Verder zijn we het wel eens.

  14. Ravian schreef:

    @ BegrensEuropa!

    Ik help het je hopen, maar als 1400 jaar islamitische geschiedenis ook maar enig gewicht in de schaal legt dan denk ik dat ik weet waar “hopen” terecht komen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.