DE WERELD NU

Pardon?! Kabinetsformatie: hoe de ChristenUnie (alsnog) de mist ingaat

christenunie politiek 5

De ChristenUnie heeft vrijdagavond de leden bijgepraat over het regeerakkoord. Als we het verslag in het Nederlands Dagblad mogen geloven, is het kinderpardon het belangrijkste pijnpunt voor zowel de CU-onderhandelaars als de achterban. Dat doet de deur dicht.

Ik ben niet tegen een kinderpardon per se, hoewel het uitzetten van kinderen misschien het beste kan worden voorkomen door casussen van geval tot geval te bekijken. De bewindspersoon die over vreemdelingenzaken gaat (nu is dat nog Klaas Dijkhoff) kan zijn of haar zgn. discretionaire bevoegdheid gebruiken om via de rechter bepaalde uitzetting van een uitgeprocedeerd gezin op het laatste moment te blokkeren. Ik zie de nood in de wereld; ik zie hoe grootschalig en meedogenloos vooral christenen vervolgd worden en vind dat Nederland altijd mensen moet opnemen van wie vaststaat dat zij echte vluchtelingen zijn (en met name christenen). Het kinderpardon — en welk pardon voor migranten dan ook — is vooral een onding vanwege het misbruik dat ervan wordt gemaakt door mensen die je met de beste wil van de wereld van het recht niet als ‘vluchteling’ kunt beschouwen.

Mensensmokkelaars houden banglijsten bij – zo cynisch is het
Misbruik van de asielsystemen in de diverse vrije en ‘rijke’ landen ligt voor de hand; immers, u en ik zouden er ook alles aan doen om bij de vleespotten van de polder te blijven. Mensensmokkelaars en migranten onderling houden banglijsten bij van landen waar je niet moet zijn als (nep)vluchteling, en juist wel: daar waar de kans op asiel het grootst is, of anders: je positie als illegaal het minst zwaar, of anders: je mogelijkheden om te blijven procederen het meest uitputtend. Enzovoort. Allerlei factoren tellen mee. Er zijn landen met een sterk humanitaire cultuur en traditie en landen waar je maar beter bang voor kunt zijn, zoals veel Oost-Europese landen. Zo snel mogelijk “een kind maken” vergroot je kansen in de slappe-haplanden. Zo cynisch is het.

Juist daarom rust er op de overheid van een democratische een zware en inderdaad pijnlijke verantwoordelijkheid om hard en streng te zijn als het niet anders kan. Vanwege het draagvlak van het Nederlandse vluchtelingenbeleid onder de bevolking en omdat we échte vluchtelingen willen kunnen blijven opnemen.

Een humaan, rechtvaardig en verstandig vluchtelingenbeleid:

  • erkent de nood maar brengt die in balans met de fysieke beperkingen van Nederland om te hulp te schieten. De nood is schier oneindig (“armen en nooddruftigen zullen er altijd wel zijn”, sprak Jezus al), maar onze capaciteit is dat niet. De wereld is niet van iedereen en niet heel Afrika is hier welkom;
  • beantwoordt de nood door zoveel mogelijk te streven naar opvang ‘in de regio’. Dat is veel goedkoper — voor elke miljoen euro kunnen veel mensen worden gered en onderhouden — en maakt terugkeer op termijn naar het land van herkomst gemakkelijker. Het huidige EU-beleid is juist asociaal; de echte zwakkeren en armsten onder de verdrukten, die moeilijk kunnen (betalen om te) reizen zijn de dupe. Zo overleven de sterksten, terwijl de ChristenUnie van huis uit toch niet zoveel met de theorieën van Darwin ophad;
  • begrijpt dat migrantenpardons contraproductief zijn voor verstandig beleid.

Volgens het ND-verslag door Auke van Eijsden was het niet doorgaan van de verruiming van het kinderpardon een té principieel punt voor veel leden van de ChristenUnie. CU-lid Annacarina Klein:

Zoiets kun je niet uitruilen. Het vreemdelingenbeleid van de afgelopen jaren is verschrikkelijk. Daarom is het extra zonde dat het nieuwe kabinet niks doet voor deze kwetsbare kinderen.

Ook de zeloot Antonie Fountain (hij noemt zichzelf “fulltime wereldverbeteraar”) maakte “zich boos over de asielparagraaf in het regeerakkoord”:

De Bijbel is erg ondubbelzinnig over hoe we met vreemdelingen moeten omgaan. Het is ondoenlijk dat er in Jezus’ naam kinderen worden uitgezet.

Dit soort uitspraken doen mij pijn. Omdat ketterij (nou, vooruit: stuitende onbalans) pijn doet. En omdat de waarheid vrij maakt. (Antonie Fountain is onder meer bekend als commentator van de dag in een EO-radioprogramma; en doordat hij mij blockt had ik een informatie-achterstand; dank, EO Visie voor dit interview!)

Een overheid handelt nooit in Jezus’ naam. Amen
Ja, de Bijbel is beslist duidelijk over hoe burgers, de samenleving, de gemeente van Jezus Christus met vreemdelingen moeten omgaan, en zeker hun kinderen. De Bijbel is echter even helder over het feit dat de overheid een eigen verantwoordelijkheid heeft om te zorgen dat de rechtsstaat wordt gehandhaafd, voor de openbare orde, veiligheid en leefbaarheid. Volkomen in harmonie met principes uit het oude Israël stelt de overheid van een natiestaat eisen (op straffe van zware sancties) aan de integratie van vreemdelingen en ook het aantal vreemdelingen; zij mogen de autochtone bevolking niet overvleugelen, laat staan de boel overnemen. Die overheid kan geheel of gedeeltelijk bestaan uit mensen die christen zijn of zich zo noemen, maar een overheid handelt nooit “in Jezus’ naam”. Amen.

Natuurlijk, toestaan dat een, twee, drie, vier, tien, twaalf, of honderd kinderen mogen blijven die dat volgens de regels eigenlijk niet mogen: dat brengt niet onmiddellijk de openbare orde en leefbaarheid in gevaar. Er is geen direct verband, zelfs niet als je in aanmerking neemt dat ook hun — vaak malafide — ouders mogen blijven (iets dat in de media niet altijd wordt benadrukt = desinformatie). Mijn bezwaren tegen migrantenpardons en het grote belang dat de ChristenUnie daar juist aan hecht, zijn drieërlei:

  • de aanzuigende werking van ieder pardon en het misbruik dat ervan wordt gemaakt — de indirecte schade voor de stabiliteit van de Nederlandse samenleving door de sluipende toename van (illegale) immigratie ‘boven de sterkte’;
  • foute theologie: een scheve of zelfs ketterse leerstellige onderbouwing, waarbij in sommige gevallen morele chantage en demonisering van andersdenkenden niet wordt geschuwd in een mate dat de Linkse Kerk er nog kan leren;
  • een kennelijke vorm van tunnelvisie: een wangevoel voor het verhoudingen dat je ook wel tegenkomt (-kwam) bij pacifisten bijvoorbeeld; ontstaan vanuit een krampachtige aandrang lief en barmhartig te zijn (hoe begrijpelijk en verleidelijk op zichzelf ook), waarvoor andere belangen moeten wijken.

Wat dit laatste betreft, is het verontrustend dat de CU-leden die vrijdagavond in Hilversum bij elkaar waren het blijkbaar geen probleem vonden dat defensie, politie en justitie — de absolute overheidskerntaken — er onder Rutte III niet genoeg bij krijgen qua menskracht, middelen én macht om puin te ruimen. Gaat het nieuwe kabinet ervoor zorgen dat westerse vrouwen vaker met een gerust hart over straat kunnen? Gaat het schandalig lage opsporings- en bestraffingscijfer voor misdrijven omlaag? Wordt de politie beter en vooral soepeler bereikbaar voor het doen van aangiften? Krijgen we betrouwbaardere misdaad- en overlaststatistieken? Zal worden erkend dat de golf van seksuele intimidatie, geweld en verkrachting (een zeer zwaar misdrijf, bijna net zo erg als moord) effectiever aangepakt moet worden en dat daarbij niet langer gestrooid mag worden met taakstrafjes? Wordt de augiasstal die het ministerie van justitie nog steeds is, uitgemest? Reken er niet teveel op onder het nieuwe kabinet; dat voorkomt vele teleurstellingen. En blijf binnen, want anders dan Peter R. de Vries beweert, vallen keukentrapjes reuze mee.

Dit is weer zo’n dag dat blijkt dat gevoel voor verhoudingen, ook over migrantenpardons, toch meer leeft in het zwaarst beveiligde deel van het Tweede-Kamercomplex. Het laatste nieuws (waarvan de verzamelde CU’ers zich voor het weekeinde waarschijnlijk niet eens bewust waren) is dat er wat VVD, CDA én CU betreft een Europees Openbaar Ministerie mag komen. Pardon, zeg, over principiële punten gesproken, waarop de ChristenUnie geen duimbreed zou moeten wijken. Want natiestaat. Want soevereiniteit. “Samenwerking JA — Superstaat voor zoveelste keer boterzacht NEE”. En dat om de meest destructieve politieke beweging sinds de NSB tegemoet te komen.

Dat doet nóg een deur dicht. Hoe lang, ChristenUnie, zal ik, zal Nederland u nog verdragen?


Meer analyses over de ChristenUnie en haar politieke koers vindt u hier en hier.

5 reacties

  1. Karina schreef:

    “Indien iemand tot u komt en deze leer niet brengt, ontvangt hem niet in uw huis en heet hem niet welkom. Want wie hem welkom heet, heeft deel aan zijn boze werken”

    2Johannes 1:10-12

    Ik wou dat christelijke partijen aan deze bijbeltekst ook aandacht besteden

  2. Josef Kuijpers schreef:

    Van mij mag het kinderpardon er komen op het moment dat is gebleken dat een effectief en integer systeem daadwerkelijk functioneert. Streep onder alle halfzachte maatregelen en het gebral van protesterende kerken en pseudo-socialisten. Opname van échte vluchtelingen: JA, Tijdelijke verblijfsvergunning ipv NL-nationaliteit. Einde conflict: iedereen die de laatste acht jaar meer dan vijf jaar subsidie of een uitkering heeft genoten: wegwezen.

  3. Jantje schreef:

    Voor een CU-er hebben ze tegenwoordig een goed woord, namelijk Social Justice Warrior.
    Ik vraag me af hoeveel van die zielige vluchtelingen de partijleden zelf al in huis hebben genomen?
    Dat was toch ook hun bedoeling?
    Ze wonen vaak in prachtige ruime huizen, hebben een goed salaris, een mooie auto en gaan 1x (of meerdere keren) per jaar op vakantie. Alles waar Jezus tegen te berde ging.
    Ze belijden hun geloof met hun mond, maar niet met hun hart. Wel de mensen hier heen halen, maar anderen ervoor laten betalen.
    CU-ers zouden moeten beginnen Mattheus 6 uit hun hoofd te leren.
    Ze zijn net zo schijnheilig als D’66ers.

  4. Voight-Kampff schreef:

    @ Carthago. Nomen est omen. Gezien uw nick name kunt u weten welke richting dit opgaat! Succes toegewenst.

  5. Ben van Bokhoven schreef:

    De ware aard van de ChristenUnie komt weer bovendrijven. Eigen belang staat voorop bij politici die graag willen regeren. De Bijbel wordt alleen gebruikt als het zo uitkomt. Naastenliefde en de gerechtvaardigde belangen van een paar honderd kinderen komen op de laatste plaats (Kinderpardon). Er is toch een discretionnaire bevoegdheid? Die laten we wel door een VVD-bewindsman invullen. VVD-ers weten daar wel raad mee. We gunnen Joël Voordewind graag de eer om het de kinderen te laten uitleggen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *